Uitgelicht

Welcome to My New Travel Blog

Be yourself; Everyone else is already taken.

— Oscar Wilde.

This is the first post on my new blog. I’m just getting this new blog going, so stay tuned for more. Subscribe below to get notified when I post new updates.

Advertenties

20190920

We logeren  vlakbij het Ikebukuru station. Het is het tweede grootste station van Tokyo en ligt zo’n 200m van bij het hotel vandaan. In het station heb je zowel aansluiting op enkele metro lijnen als op het spoorwegnet. Ideaal om van hieruit overal naartoe te kunnen. Het metrostation is op het eerste zicht een doolhof waar je wat moet aan wennen. Ze geven ook aansluiting op een paar warenhuizen. Warenhuizen die boven en onder het treinstation gebouwd zijn. De grootte is moeilijk in te schatten. Dergelijke gigantische warenhuizen hebben in België nog niet gezien. De namen Tob u en Si o Bu en je vindt er alles, alles… er is zelfs een verdieping waar een hele reeks eethuisjes zijn.

Er zijn een tweetal rush-momenten op een dag , tussen 7 en 10 en tussen 16 en 18 uur. Dan zit je ook wel eens opeengepakt in de metro. Een metro met vertraging is ongeveer een paar seconden te laat en stopt ook exact op de plaats waar je wacht om in te stappen. De efficiëntie is hier overal aanwezig. Op de rush momenten zijn  er ook wagons die alleen voor vrouwen toegankelijk zijn, om ongewenste aanrakingen te vermijden.

Op een aantal plaatsen in de stad zijn de voorbereidingen voor Tokyo 2020 al volop bezig. Zo zagen we een school  waar ze al volop aan het repeteren zijn voor de openingsceremonie van de Olympische spelen van 2020. Het is immers een hele eer voor een school om dit te mogen doen en dan willen ze ook niet dat er maar iets verkeerd loopt. Er zijn ook constructies in de maak die moeten maken dat er overal bezienswaardigheden zijn op het moment van de Olympics.

De stad vult zich vandaag ook met heel wat rugby supporters die hier zijn om die openingswedstrijd mee te maken tussen Japan en Rusland. Thijs en Liesbeth zijn er ondertussen ook en hebben deze morgen met ons een lichte verkenning van de stad gemaakt. Zij gaan naar de openingsceremonie en de wedstrijd gaan zien. Wij kijken vanuit de luie zeten op Nippon TV naar de hele uitzending. Op tv zijn alvast heel wat commercials te zien die rugby als thema hebben. Best grappig. Ook in het hotel is de klederdracht wat verandert sedert deze morgen is het duidelijker voor wie die Europeanen allemaal supporteren. Maar ook de Zuid Afrikanen zijn goed vertegenwoordigd. De Springboks geloven stevig in hun kansen op een finale. Zou ook kunnen, alleen kruisen wij de vingers voor Ierland en Wales. Onze outfits hebben we al. Nu nog de wedstrijden

Typical Tokyo street
Building for the olympic year 2020
Think it’s about Hawaii and all the rest
Playing a game of chess
The Ikebukuru subway maze
Lady in disguise
Two Sushi fans. The one on the right makes the best in Japan, the one on the left eats it!
Tuna eyes for sale, anyone?
Below there is most probably a fish store
Japanese styled pictures of three amateurs catching a tuna
Waiting for dinner at a ‘high’ table with chairs
School preparing for Tokyo 2020
Japan and smartphones, are we any different?
Opening ceremony at the Rugby World Cup

20190919

Tijd om Tokyo te verkennen. Eerst de Rail Pass in orde brengen en leren omgaan met de Tokyo Subway. Van daar af ben je sterk genoeg om Tokyo te verkennen en zeker de eerste Cultural Fusion aan te gaan van de Pop cultuur in Harajuku over de tempels van Asakusa en Meji Jingu naar de Outer market van Tsukiji en niet te vergeten het icoon van Tokyo de crossing van de starten op Shibuya.

We zijn begonnen in Tsukiji. Een van ’s werelds grootste markten waar je zowat alle verse producten kan kopen die voor Japan beschikbaar zijn. Alle Michelin-chefs van Tokyo komen hier shoppen. De straatjes zijn vol van allerlei voedingsproducten. Iedere winkel heeft zijn eigenheid en is er overal beroemd voor. Zo zijn er een paar zaken die ondertussen ook hun branch hebben in Parijs. Ze zou ze het niet meegeven als je hun winkeltje ziet.  Alles vers, levend vers zelfs. Alle mogelijke variaties van tonijn gezien. Complete bonenwinkels met proevertjes, zo kan je van vandaag op morgen vegetariër worden. Hier in Japan weten ze wat er allemaal te maken en te smaken is  in een keuken. Wij koken graag, maar zijn geen experten en zelf wij konden hier gerust een dag in rondlopen. We zijn ook  niet de enigen. Er is veel volk op de been. De markt begint al van vroeg in de morgen om 5 uur en duurt tot in de namiddag tot 15 uur. We zijn op bezoek geweest in de Outer Market. Er was vroeger vlakbij een Inner Market , maar deze is verplaatst naar een andere locatie. De Outer Market maakte plaats voor het nieuwe Olympisch dorp van volgend jaar. Alles is al in volle opbouw, plaats zat.

Naar Asakusa met zijn oude en nieuwe toeristische trekpleisters. Oud : de Kaminarimon gate en de daarop volgende  Boedistische Senso-Ji tempel. Wat verder heb je de Tokyo Skytree ooit het hoogste gebouw ter wereld , maar dat willen ze overal ter wereld wel eens hebben.  De Senso Ji Temple  heeft een toegangsweg met allerlei winkeltjes die toeristische souvenirs verkopen.  Ze betalen de tempel er jaarlijks een flinke premie voor. Maar gezien het aantal bezoekers vanuit Japan en de toeristen, zijn er voldoende inkomsten om een goed inkomen te garanderen. Rond  nieuwjaar is het hier koppen lopen want dan komen hier meer dan een miljoen mensen hun eer betuigen en hopen op een goed jaar. Dit gebeurt allemaal ook in de periode van 3 dagen. Koppen lopen is dat, want nu vonden wij het al bijzonder druk. Je kan ook wat centen gooien in het daartoe bestemde rooster om gunsten af te smeken.  Om een idee te geven van wat dat geeft op nieuwjaar wanneer iedereen bij het beeldje in het heiligdom wil geraken om zijn geldstuk in het rooster te werpen, dan wordt jet rooster vergroot zodat er meer mensen geld kunnen ingooien. Mensen gooien het geld zelfs vanop afstand naar het rooster zodat de toezichter in een beschermde cabine zit om niet bekogeld te worden met geld. Zot gewoon.

Nu naar een andere wijk van Tokyo, Shibuya, bekend van zijn fameuze oversteekplaats waar je een kruispunt kan oversteken in alle richtingen. Hoeveel mensen er precies per oversteekbeurt die kruisen is onmogelijk te tellen. Starbucks heeft een uitzicht op de oversteekplaats op de tweede verdieping van één van de gebouwen op het kruispunt. De plaatsen aan het venster zijn altijd volzet.

Veel jongeren in de omgeving die hier allemaal schoollopen.  Hier vlakbij is Harajuku, het teenagers paradise. In Europa willen teenagers er liever volwassen zijn. Hier willen teenagers geleifd worden. Ze zien er graag snoezig uit. Er zijn hier straten vol shops voor teenagers. Shops die aan lagere prijzen verkopen , die typische kledij voor deze tieners aanprijzen. Vaak zie je er ook winkels met kledij die naar manga’s verwijzen.   Er zijn riksja’s die door jonge studerende jeugd bestuurd worden. Ze dossen zich allemaal  in opvallende kledij met Ninja schoeisel aan. Maken grappen , doen een beetje gek en lokken zo hun klanten.

Groot verschil is hier de Sjintu Tempel met het Meiji Jingu Shrine.  Deze tempel is de oudste tempel van Tokyo en meteen ook de rijkste van de stad, en mogelijks ook deze van Japan. De overheid heeft iemand aangesteld om te bepalen hoe groot de rijkdom was van deze tempel. De beambte heeft bevestigd dat er een grote rijkdom was. Hoeveel wordt nooit bekend gemaakt.  De rust is een groot contrast met de omgeving die bruist van dynamiek.   In Shibuya zijn we nog eens rondgelopen in de wijk waar de opnames zijn gebeurd van ‘Lost in translation’. Nog altijd heeft de wijk een filmische uitstraling. Het is ook de ‘place to be’ als er iets moet gevierd worden. We verwachten hier bij momenten flink wat ambiance wanneer de wereldbeker morgen van start gaat.

The outer market at Tsukiji
Travelling by the subway in Tokyo
The riksja boys at Asakusa, watch the Ninja shoes
The way to the Bhudist temple, souvenirs on both sides
Senso Ji Temple
Kimono parade
Another souvenir-hall
Asking for prosperity
The monks residence
Traditional dressing
Advertising in extravagance
View on teenage paradise: Harajuko
Two old teenagers in front of Takeshita street
Scared to face the Sake barrels
The ritual cleansing at Meiji Jingu Shrine (Shintu Temple)
Entrance of the Shintu Temple
Pachinko gambling spot, very noisy and full of gamblers

20190918

Een hele dag in de lucht. Van ’s morgens vroeg al uit de veren om op tijd onze vlucht naar Hongkong te halen. Alles loopt gesmeerd en de zon komt op als wij vertrekkensklaar zijn. Hongkong is meer dan 10 vlieguren. Vooral inhaalslaapjes en filmpjes kijken dus.

In Hongkong stellen we vast dat de ticketing voor de valiezen verkeerd is gelopen. De bagage moet gevonden worden, weer ingecheckt en pas dan kunnen we onze boarding passen ophalen. Spannend uur is dat geworden waar we ons zo weinig mogelijk hebben geënerveerd. De bagage kwam net op tijd tevoorschijn waardoor we aan de gate onmiddellijk konden instappen in het vliegtuig.  Fout was gebeurd aan de incheckbalie in Nadi (Fiji).

Aankomst in Tokyo zo’n 4 uur later , ondertussen is het na 11 ’s avonds, na de vele controles moeten we nog onze verplaatsing doen naar het hotel. Niet zo simpel blijkt want na 24uur rijden de bussen pas om de 2 uur. Taxi dan maar en zo weten we dat taxi’s duur zijn in Tokyo, maar het feit dat we dan nog op een redelijk uur in het hotel zijn geraakt maakt veel goed.

Tijd dus voor een nieuw avontuur: Japan, here we come.

Loading the Fiji Air plane
Happy together
Arriving in Hongkong
Arriving in Hongkong (2)
Into the night to Tokyo

20190917

Laatste volle dag in Fiji. In het resort  is het drukker dan de voorbije dagen. Heel wat werk op de plank. Er moet altijd maar hersteld en vernieuwd worden want het tropische klimaat vreet aan alles. Schilderwerken , horren, daken vernieuwen, de paden poetsen enz… . De eigenaar is er ook vandaag, mogelijks zijn er een paar orders uitgevaardigd.  De onderhoudsdiensten laten het niet aan hun hart komen. Als je goed bent in je hart dan ben je ook een goed mens, dat is de leuze. Iedereen blijft lachen.

We wagen ons niet te ver en blijven dus in de omgeving. De kleuterklas eens bezoeken bvb. Mie had dit al beloofd aan de lokale ‘teacher’ en trok dus naar de kleuterklas met 11 kleuters. Ze waren er nog niet allemaal , maar de klas ging toch van start. Een klaslokaaltje met een grote mat waarop de kinderen in uniform plaats nemen. De start gaat gepaard met een redelijk lang gebed en dan volle bak zingen. Enthousiast , dat alleszins. In het lokaal hangen de kindertekeningen , de oefeningen die ze reeds maakten en ieder kind heeft ook een klasboek waar alle prestaties in worden bijgehouden. Volgens Mie is er in Fiji ook wel wat veel administratie die erbij komt kijken.

Ouders volgen de kinderen op de voet en schrijven ook hun commentaren in de klasboeken. De kinderen worden meestal gebracht door de grootmoeder, via de voordeur of de achterdeur, dat maakt niets uit. De kinderen zijn nieuwsgierig naar die vreemde mensen. Van België ? Nooit van gehoord, wel van ver en dat moet even getoond worden op de wereldbol. En die vreemde mevrouw was dan in België ook ‘teacher’! Dat is straf! Leuke ervaring , we hebben de juf dan maar aan haar werk gelaten. Ze wordt hierbij geholpen door een vrijwilliger die haar helpt bij het uitzoeken van de tekeningen, namen op de blaadjes schrijft edm. De man is afkomstig uit Engeland en doet dit in een paar schooltjes uit de omgeving.

De zon is van de partij en de gasten gaan snorkelen of hangen in  en rond het zwembad, sommigen de ganse namiddag. Wij zochten nog een paar plekjes op om jullie nog een beter beeld te geven van de omgeving. Profiteer er van ’t zijn de laatste voor wat Fiji betreft.

The nursery school in the neighbourhood
All the efforts in one book
Storytelling for starters
Belgium, who, what, where is that?
School’s backyard
Woman collecting coconuts on the beach
Digging for shellfish
Heron getting its lunch
Renovating the roof of the bungalows
The village grave yard
Bay view on the mountain top
Way downhill to the resort
The vegetable garden of the restaurant
Chocolate and vanilla , the perfect match

20190916

De hoofdstad van Fiji is dus Suva. Toch de moeite waard om eens te bezoeken. We deden er twee uur over met de auto om er te geraken. De weg naar Suva is er iets beter aan toe dan die naar Nadi en je bent al bijna in de hoofdstad voor het verkeer drukker begint te worden. Er wordt nogal getoeterd, omdat ze graag toeteren ,maar ook omdat het verkeer niet altijd overal soepel doorstroomt.

De oversteekplaatsen zijn er wel maar de drukknoppen om te melden dat je wil oversteken werken niet altijd. Dan hangt er wel een bord met de vermelding dat het melden niet werkt en dat je daarom best goed uitkijkt voor je oversteekt. Ik stel voor dat ze de drukknoppen herstellen. Het is een beetje zoals overal in Fiji. Iets wat niet werkt blijft gewoon staan. Bij een bus firma staan zeker meer bussen die niet meer rijden dan bussen die wel rijden. We vermoeden dat ze een en ander voor wisselstukken zullen willen houden. Maar dat zie je ook bij particulieren die in de tuin minstens een vijf à tiental wrakken hebben staan. Groot is de verrassing niet als we in de haven dan ook een paar schepen zien liggen die half verzonken voor de haven liggen. 

Je bent toerist en valt op. Daarom krijg je makkelijk een brede glimlach en een ‘Bula’, welcome to Fiji van groot en klein. We werden er tot driemaal toe op gewezen dat er hier wel gevaar is voor zakkenrollers. De camera voor onze foto’s valt eigenlijk ook wel wat teveel op. Andere aanrader is dat we gevraagd worden van te winkelen in shops van rasechte Fiji’s. De andere shops zijn fake en van Indiërs. Van concurrentie gesproken, dit kan tellen zou je denken. Maar eigenlijk ligt het in hun bedoeling om je mee te loodsen naar een winkel waar ze mogelijks ook een procentje kunnen rapen. We laten ons niet doen en gaan eigenzinnig onze weg.  De winkels zijn wat meer westers, de plaatsen waar je kan eten zijn heel netjes en trekken ook heel wat volk.

Veel bijzondere plaatsen zijn er niet. Er is de haven, een kathedraal , het parlementsgebouw en de vele vele winkels, en banken… je zou denken dat hier dagelijks massa’s geld verhandeld wordt. Als je het wat nader bekijkt zijn er onder die banken ook heel wat kantoren zoals Western Union die geld versturen naar het thuisland.  De opbrengst van de economie blijft niet geheel in Fiji is onze slotsom. In de banken zitten rijen wachtende mensen, net zoals in het postkantoor met 10 loketbedienden volop in actie. Er wordt hier niet teveel op afspraak gewerkt, maar het persoonlijk contact is er dus wel. Naast het kantoor van Fiji Air is het kantoor voor immigratie naar Australië. Het zit er tjokvol.

Op straat zoals in elke grootstad de daklozen. We leren dat ze meegenomen worden door medewerkers van ’s lands sociale hulp en terug naar hun dorpen worden gebracht. Veel helpt het niet want daar vertrekken ze dan weer naar de grote stad.  Tja je zal maar niet aarden in je dorp waar alles in gemeenschap gebeurd, mogelijks verkies je dan de anonimiteit van de stad, waar niemand je kent.

Suva grote stad, centrum van het land, maar nog in volle ontwikkeling. Het komt allemaal goed als ze maar eerst gaan kijken in andere landen hoe ze er grootstad problemen oplossen, want die problemen hebben ze al.

Indian influence in every shop
The river has a bit of a Kava colour
Suva shopping street
shops on every level
Parlement
Open buses in Suva
How to coop with cold feeth
Open buses
Public market in Suva
The harbour in Suva
Sunken ship in the harbour
Port Entrance
First stone, it’s a monument
Wrecked buses

20190915

Vandaag is het zondag, rustdag en iedereen op zijn paasbest gekleed. Naast het resort ligt het dorpje Namaqumaqua. Het heeft een beetje een  vreemde oorsprong, want eigenlijk ligt het dorp tussen en vijftal andere dorpen die allemaal van de zelfde origine of stam zijn. Dit dorp is afkomstig van de regio rond Sigatoka en is hier ooit beland  aan de kust en in plaats van terug te keren naar hun thuis-plek mochten ze hier blijven van de toenmalige chief. Hun dialect is verschillend van de andere dorpen en door hun manier van samenleven , gescheiden door familie- en clantradities is dat dialect ook gebleven.

Iedere familie heeft dus ook een beetje zijn eigen taaltje. Voor ons trekt het allemaal wat op elkaar, we verstaan er geen bal van. Het is de eerste taal die de kinderen leren. Het Engels wordt aangeleerd vanaf het moment ze naar school gaan. Nu is er ook een opleiding Fiji om tot een basistaal te komen. Deze taal is het sterkst gelijkend aan de taal van Suva , de hoofdstad. Logisch want daar wonen ook de meeste mensen en het is ook de kern van Fiji.  Een taal die ook wordt meegegeven is het Hindi, omdat hier veel Indiërs wonen en dan begrijp je best wat die onder mekaar te vertellen hebben. Fiji zijn dus multilinguaal, net zoals wij Belgen zeker?

Vragen van hoe het is om in België te leven en te wonen komen vaak voor. We moeten helemaal niet overdrijven om hen grote ogen te laten trekken. We leven volgens hen in één van de rijkste landen van de wereld. De mensen die Fiji verlaten zijn meer gericht op Nieuw Zeeland of Australië en er is ook een duidelijke braindrain in die richting. Ze begrijpen het allemaal, de lonen zijn er hoger , het leven is er comfortabeler , etc… .

Het minimumloon hier is 4 fiji dollar per uur. Omgerekend is dit €1.60. Op die manier weet je waarom hier meer bedienden rondlopen dan er gasten zijn.  Wie werkt, wordt op 55 jaar bedankt voor zijn diensten. Er moet plaats gemaakt worden voor de jongeren. Op je 55e val je terug op het dorp waar je zeker aan de slag moet als tuinier of visser. Er moet immers eten op de plank komen. Hier en daar is nog wel een schnabbel te rapen, maar niet iedereen vindt het leuk om op die leeftijd al op ‘pensioen’ te moeten.

Het dorp heeft een methodistenkerk en vandaag zijn we eens langs geweest. Het koortje van zo’n 15 personen zingt met volle overtuiging en klinkt  meerstemming en mooi. Mensen lopen binnen en buiten tijdens de dienst en kinderen lopen van bank naar bank, van mama, naar oma, naar tante. De meerderheid zijn vrouwen maar op de kansel staat de man.  De chief is er ook en heeft nog een woordje voor ons. We zijn welgekomen en bedankt dat we hun dorp bezoeken en meer nog dat we de dienst bijwonen ( of toch een stuk).

Iedereen is op z’n zondags en buiten aan de wasdraden hangen de kleren van de week te drogen.  Als je het geld hebt om een huisje te bouwen , dan krijg je de grond. Het huis kan later overgaan op een van de kinderen. Is er geen erfgenaam , dan gaat het huis naar de clan. De bouwoppervlakte voor het dorp bepalen ze zelf. De rest van de grond is voor het tuinieren. Dit dorp is geen rijk dorp . Het ligt wat ingesloten en grenst ook niet aan de hoofdweg (Queens Road). Dus een handeltje kunnen ze moeilijk opzetten aan de kant van de weg. De inwoners vallen ook sterk terug op de meerdere resorts die hier in de omtrek zijn. Ze durven ook wel een handeltje opzetten aan het strand om toeristen een souvenirtje aan te smeren. Ze kennen heel goed de prijzen van de hotels en gaan daar graag onder. Kortom we denken dat ze een beetje profiteren van mekaar de ene van de goedkope werkkracht , de andere van de toerist die even buiten het resort stapt. Zoals ze overal leven in Fiji, onder mekaar, voor mekaar en met mekaar.

Children building huts , they’re all the same
Trying to get some extras
Isn’t it fun to have an ocean in the backyard?
Would you? …. Maybe another time
Collecting the catch of the day
Sweet corn anyone?
Older village house
Entering main street
Picking flowers for sunday celebration
When you build on poles , you have a basement as well
Main Street
The village methodist church
The usual talks after sunday mass
And everyone all dressed up
A sweety
And the chief in white with a briefcase
Getting to know Fijian history

20190914

Bezoek aan Sigatoka een wat kleinere stad dan de hoofdstad Suva en de luchthavenstad Nadi maar slechts een uur rijden van ons verblijf. De stad noemt zichzelf Rugby Town omdat nogal wat spelers van het nationale team hier vandaan komen. Bij navraag blijkt volgens de ene de helft van het team hier vandaan te komen, een moment later zijn het er toch een viertal. Het juiste aantal zullen we wel niet weten . Zoals alles in Fiji is het altijd een schatting.

De stad is een wat drukkere plek langs de hoofdweg die Nadi met Suva verbindt. Het ene winkeltje naast het andere en volk, veel volk. Het zal wel ook iets te maken hebben met de zaterdagdrukte waar iedereen vrij heeft. We zijn de markthalle ingedoken, veelkleurig met een over aanbod aan fruit en groenten. De halle is vol, daarom zijn er ook stalletjes buiten in de omgeving. Een gangetje tussen de verkopers laat je als klant toe een weg te banen. Overal de gangbare prijzen van 1 of 2 Dollar (€0.40/dollar) en bula!, want als Europeaan val je ook op. De warenhuizen sluiten aan op deze markt, maar de een schijnt de ander niet te deren.

We zien ook groenten en producten die ons tot nu toe eerder onbekend waren. Eindelijk eens een echte tapioca wortel gezien, we aten vroeger die glazige bolletjes in de soep.  Ook de wortels van de Kava boom liggen bij hopen op de tafels. Daarnaast kan je ook het poeder in vrac kopen.  We zijn ook een van de winkeltjes binnengestapt waar we al onmiddellijk de traditionele ontvangst werden aangeboden. Nog maar eens een Kava ceremonie , met daarna het aanprijzen van de goederen die te koop zijn. Een veel gebruikte verkoopstechniek in Fiji.

Buiten de stad bezoeken we een dorp. De ‘dorpen’ zijn plaatsen die een gehele familie herbergen van 5 à 6 generaties lang en dus zijn alle inwoners zowat familie aan mekaar. De dorpen worden geleid door een Chief. De titel van Chief is erfelijk en het dorp leeft van zijn gemeenschapsgronden. Fiji kent drie soorten gronden. Publieke, eigendom van de overheid, privaat gronden, eigendom van individuen en gemeenschapsgronden , eigendom van de dorpen. 80% van de gronden zijn gemeenschapsgronden en bepalen dus ook de samenlevingsvorm van de inwoners van Fiji. Niemand maakt er zijn werk van om luxueus te wonen, want het huis is nooit van hen.

Het dorp dat we bezoeken  is al geïnformeerd dat we op komst zijn. Een opgetrommelde vrouwenclub bezorgt ons een welkom met gezang en een aanbod aan lokaal gemaakte werkjes. We moete n hen teleurstellen, want onze bagage is gevuld voor een wereldreis en zit vol. Een gift maakt al veel goed.

Eind van het bezoek, iedereen probeert een graantje mee te pikken van de toerist in één of andere vorm. Kleurrijke samenleving met vrolijke mensen die als het helpt wat triestesse kan tonen om aan wat centen te geraken. Overdrijven  is een nationale sport en het mag allemaal een beetje meer proper. Tja je moet het nemen zoals het komt hé.

Welcome to Sigatoka
Again another Kava ceremonie
Happy Fijians all around
Sigatoga rivier, longest in Fiji
Welcoming comitee in the village
Glazing the ceramics
Fijian dance
The market hall at Sigatoka
Kava roots
Street market
Best prices!
Older lady
The food stoles
The old bridge

20190913

Het regende deze morgen, en toch is het tussen de 20 en 25°. Stopt het met regenen, dan gaan de temperaturen de hoogte in. Niet zo veel mensen in de resort en alles gaat op een traag tempo. We hebben uitzicht op de lagune van de Coral Coast zoals dit deel van Viti Levu heet. Viti Levu is het grootste eiland van Fiji en meteen ook de plaats waar de hoofdstad Suva ( 200.000 inw)te vinden is.  De rest van de bevolking is verspreid op de totaal 333 eilanden

Fiji heeft ongeveer een 900.000 inwoners , multiraciaal met indogene Fiji, Indiers, Europeanen en Chinezen. Kerken, moskeeën en tempels  van Sikh en Hindoes vertellen veel over de multiculturele samenleving.  Sommige dorpen hebben een eigen indeling en aan de ene kant van de straat zijn het de moslim families aan de andere kant de andere families. Maar Fiji zijn geen ruziestokers , ze hebben het graag vrolijk , zijn ook altijd vrolijk en willen dit ook zo houden. Als er al eens geredetwist is dan gaat het over het beschermen van oude gewoontes die men in stand wil houden.

We houden vandaag een rustdag en proberen alles wat op orde te krijgen. ’t Was nodig, want op de duur weet je niet meer waar je wat hebt op geborgen. We maken kennis met de buurt. Een mevrouw probeert ons wat geschenkjes aan te smeren. De prijs daalt snel, maar we hebben niet gekocht. Een andere mevrouw zit op het strand en is aan het vissen. De lijn is rond een plastiek fles gedraaid en dat is voldoende om het avondeten uit de zee te halen. Nog een mevrouw vertelt dat ze in de kleuterschool les geeft. We krijgen een uitnodiging om maandag op bezoek te gaan. De school eindigt hier om 12 uur.

Als we ons willen verplaatsen naar Suva of dichterbij gelegen Sigatoka, dan moeten we een chauffeur zien te vinden die ons heen en terug brengt. We zien wel de komende dagen waar ons dat allemaal heen brengt. Onder potentiële chauffeurs is er alvast voldoende concurentie.

We kunnen hier omwille van de lagune ook veilig het water in. Buiten de lagune is het wat gevaarlijker, maar er zijn altijd wel duikers die zich de oceaan in wagen, wij niet.

A tropical beach looks like this
Coconut trees of course
View on the resort
Flowers all over
Our balcony
The bungalows
The path to the beach
The pool
Yep flowers nr2
View on the lagoon
Fishing for dinner
Catch of the day
Into the neighbourhood

20190912

We gaan naar Fiji. Het is een heldere maar frisse morgen 3°C. Vertrekken om 6uur na een stevig ontbijt van Trev en de bemoederende woorden van Phyl over mogelijke ijsplekken. De afstand naar Auckland is niet zo groot, maar wel onvoorspelbaar door een aantal wegenwerken en de kuren van een GPS die ons dan met alle mogelijke middelen weer naar de geblokkeerde weg wil sturen. Bij het naderen van Auckland is het verkeer ook behoorlijk drukker. Auckland is duidelijk het kloppend hart van NZ.

We komen op tijd voor onze afspraak om de auto in te leveren. De man van Budget Cars komt van Hong Kong en is eigenlijk professioneel fotograaf. De vertrekhal is nog redelijk leeg maar vult heel snel. Overal zie je al supporters die nu al onderweg zijn naar de World Cup. Wanneer we aangesproken worden komen we al vlug bij Japan terecht en de World Cup.  Toch wel wat respect voor landen zoals Ierland en Wales, maar dan als outsiders. Grote kanshebbers zien ze in de All Blacks en vooral veel geloof in de Bokken (Zuid Afrika).

Bij ons op het vliegtuig twee flink uit de kluiten gewassen mannen die geboren Australiërs zijn, maar op doorreis naar hun thuisland Tonga. We komen op tijd aan in Nadi, waar bijna alle internationale vluchten voor Fiji aankomen. Het is 16.30 uur en we moeten nog een heel eind naar ons volgende verblijf. We krijgen onderweg al een idee van hoe hier geleefd wordt: langzaam. Kleine huizen, soms heel primitief samengeflanst. Andere huisjes dan weer op palen omdat het simpelweg een gebied is dat wel eens overstroomd. De hoofdweg is in slechtere staat dan de meeste van ons wegen, lijnen ontbreken op de meeste plaatsen en voetgangers lopen overal op een halve meter van de rijweg. Overal voedsel stalletjes, netjes gepresenteerd maar iedereen die iets verbouwt, heeft waarschijnlijk zo’n stalletje. We zijn een dikke twee uur onderweg en dat betekent dat we ook in het donker aankomen. De nacht begint hier weer rond 18uur zoals in Polynesië.

Na het avond eten kunnen we aanschuiven bij een Kava welkomst ceremonie. Kava wordt gebrouwen van de wortels van de lokale Kava-boom en heeft dus helemaal niets te maken met de Spaanse Cava die wij kennen. We waren verwittigd voor de smaak van deze Kava en aangeraden van er maar een klein beetje van te drinken.  We konden kiezen: low tide (weinig) high tide (meer) of tsunami(volle beker). De beker is een halve kokosnoot en wordt speciaal voor deze gelegenheden gebruikt. Het is helemaal geen alcoholische drank en smaakt meer naar een thee aftreksel. We hebben ons geriskeerd en namen tot tweemaal toe een tsoenami. We leven nog en kwalijk was het niet.

We zien morgen wel hoe de omgeving er uit ziet en of het internet goed werkt.

NZ under construction ( everywhere)
Travelling with Fiji Air
Basic houses in Fiji
Every village has a supermarket , a gas station and a carwash
Also fancier housing along the road
One of the better food stalls alongside the highway
A lot of Hindoe and Muslim influence in Fiji
This could be called a mall
Preparing the Wellcome Kava
Clap you hands once and say Bula, drink and then clap your hands three times
And Bula means Wellcome

20190911

Terug naar homebase Rotorua. Eerst nog een ochtendwandeling in Whakatane, die er heel levendig uitziet op een zonnige morgen. Iedereen komt buiten,  de winkelstraten zijn vol. Alle winkels zijn ook open, wat bij ons vorige bezoek ook al niet het geval was.

Het kleine lokale museum is ook open. Mooi en informatief voor wie wegwijs wil geraken in de Maori cultuur en geschiedenis.  De Maori zijn allemaal afstammelingen van de eerste kano’s die hier aankwamen. 6 kano’s kwamen aan op het noordelijk eiland en daar zijn dan ook 6 Maori groepen te vinden. Het grootste eiland kende slechts de landing van 1 kano. Het Maori gebied van de zuidelijke groep is dus het grootst en zij zijn er ook finncieel het sterkst aan toe. 

1 kano kwam aan in de Bay of Plenty waar Whakatane ook is. In hun cultuur was ook het voeren van strijd een onderdeel en de geschiedenis kent dus heel wat twisten tot en met de strijd tegen de Pakeha (de europeanen). Vuurwapens speelden een belangrijke rol en al vlug waren er groepen die samenspanden met de Europeanen. Woelige geschiedenis allemaal en redelijk ingewikkeld om alles op een rijtje te krijgen. We zouden er moeten een aparte studie aan wijden. De geschiedenis voor de komst van de Europeanen is bewaard via mondelinge overlevering en dus doorspekt met heel wat verschillende versies van eenzelfde gebeurtenis. Er is nog werk aan de winkel.

Op de terugweg naar Rotorua komen we voorbij de meren in de omgeving van dit geothermisch gebied. Grote plassen waar we telkens gewezen worden op het gevaar van verspreiding van ongenode vis-eieren of algen en iedereen die met een boot het water in wil moet zorgen dat deze helemaal net en proper is. Zo ook wanneer ze het meer verlaten.

We zijn terug bij Trev en Phyl in de namiddag en blijven er naar ondertussen vaste gewoonte ferm doorkletsen tot ’s avonds. We zijn als afsluiter naar een indisch restaurant geweest en kunnen op deze manier weer eens afscheid nemen van heel sympatieke mensen. Morgen ochtend vertrekken we vroeg naar Auckland om op tijd onze huurwagen in te leveren en het vliegtuig te nemen naar Nadi (nandie uitgesproken).

Whakatane Marae
Even in Whakatane some Art Deco houses
Busy shopping street
Streetbusker , but very good singer
The Whakatane Museum
Kiwi humor
The lakes around Rotorua
Nice spot on yet onother lake
Yellow blossoms along the road
How to learn , to eat properly as a sheep
The streets of Rotorua in september
Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag