20191005

Hiroshima, het is in de hele wereld bekend omwille van de eerste aanval met een atoombom. We zijn hier voor een paar dagen , maar wilden toch eerst de emotionele kant afwerken. Emotioneel is het inderdaad. In het Peace Memorial Park is het rustig en stil ondanks het grote aantal mensen dat er rondloopt. Af en toe hoor je iemand de vredesklok luiden. Het Peace Memorial bestaat uit de A-Bomb Dome , een overgebleven ruïne die werd behouden en nu ook werelderfgoed is, De vredesklok, het monument ter herdenking van de kind-slachtoffers en de Cenotaaf.

De atoombom die ‘little Boy’ werd genoemd veegde in één ruk de hele stad weg op 6 augustus 1945. Meteen waren 80.000 mensen om het leven gekomen, tegen het eind van 1945 waren dat er 140.000. Decennia later waren de gevolgen van de aanval nog veelvuldig op te merken door de vele gevallen van leukemie en aangeboren afwijkingen bij baby’s.
De atoomaanval moest de genadeslag worden die een einde zou maken aan een strijd in Oost Azië. Hiroshima kwam in aanmerking omwille van het verstedelijkt gebied met een doorsnede van 5 km dat nog maar nauwelijks schade had geleden. Er was wel een Japans militair hoofdkwartier gevestigd.

Op 6 augustus telkens om 8.15 uur wordt een minuut stilte gehouden als eerbetoon aan de slachtoffers . telkens wordt deze herdenking bijgewoond door heel wat familieleden van slachtoffers. ’s Avonds worden dan 10.000 lampionnen in de rivier gezet

Bij de vredesklok hangt een uitnodiging aan alle bezoekers om de vredesklok te luiden. Hebben we dus ook gedaan, samen met een Japanse bezoekster. Zo’n moment kruipt wel onder je vel. Wat verder staat het Children’s Peace Monument ter herdenking van de kind-slachtoffers.  Sadako Sasaki was twee jaar toen ze bloot stond aan de straling van de atoombom. Tien jaar later kreeg ze leukemie. Tijdens haar ziekte plooide ze origami kraanvogels. Volgens een Japanse wijsheid zouden duizend kraanvogels een wens in vervulling doen gaan. Sadako haalde echter de 100 niet. Klasgenoten en ook later vele schoolkinderen bleven echter kraanvogels vouwen. Er staan vitrines bij het herdenkingsmonument en die hangen vol met massa’s kraanvogels met de wens voor vrede.  De gevouwen vogels worden regelmatig vervangen en dan hergebruikt voor de aanmaak van wenskaarten en andere soorten aandenkens.

De A-Bomb Dome is reeds aan een vierde ondersteunende restauratie. De gelden hiervoor moeten niet van de overheid komen. Het is een symbool geworden voor iedere vredesactivist en mensen die tegen kernwapens zijn. Via deze weg zijn er reeds heel van gelden binnengekomen en konden voorgaande en nog zullen volgende restauraties zeker gefinancierd worden, terecht. De dome is een overgebleven deel van het vroegere overheidsgebouw dat als administratief centrum voor de prefectuur moest dienen. Het is het enige gebouw dat is overgebleven van de atoomaanval. Nu ja het is ook al een ruïne en er stonden binnen een straal van 4km geen 10 gebouwen meer recht. Alles was verpulverd en verbrand, ook de vele burgers.

In het park staat  de ‘cenotaaf’: schuilplaats voor de zielen van de slachtoffers. Hun namen staan vermeld en de tekst luidt: Rust in vrede, wij zullen deze fout niet opnieuw begaan’. We kennen een paar mensen op deze wereld die ook best dit voornemen zouden hebben.

Overal groepjes mensen die uitleg krijgen van gidsen. Deze gidsen zijn vaak nazaten van ‘hibakushi’, overlevers van de atoomaanval. Getuigenissen worden nog dagelijks verteld. Het museum laat dan weer niets aan de verbeelding over. Foto’s en objecten van de gevolgen tonen een gruwelijk beeld van de schade die een atoomaanval kan teweegbrengen. De bom die werd gedropt op Hiroshima was slechts een schijntje van wat nu de dag van vandaag wordt geproduceerd.

We zijn er door geraakt en morgen bekijken we nog heel wat moois in Hiroshima die zoals op onze uitstap blijkt een heel mooie stad is. Brede lanen veel groen en met nog heel wat pareltjes in de omgeving. Morgen iets helemaal anders vanuit de vredesstad bij uitstek.

Before and after the bomb
The A-Bomb Dome
Teaching the young
The remains of a witness
Just rang the Peace Bell
origami cranes made bij children in Japan and all over the world
Origami Cranes at the Childrens Memorial
The Children’s Memorial
The Cenotaaf, the eternal flame in the background and the Dome
Hundreds of disciplined people
A war victim, a child
The devastation of the Hiroshima delta. Red: burned en ruined, Orange: ruined, Yellow: partially ruined
The size of Little Boy ( the bomb)
Some will never learn
The Paece Clock
The fountain of prayer

20191004

We hebben een rustdag in Okayama.  Was voorzien, want de laatste dagen met bijna iedere dag een verhuis waren wat vermoeiend, vandaar dat de blog het wat moest stellen zonder commentaar en foto’s. Toch willen we je ook vandaag iets Japans meegeven. Het eten en drinken, want daar vraagt iedereen toch naar wanneer je thuiskomt.

Toegegeven , het is even wennen en niet alleen aan het eten met stokjes. In de grotere steden en grote hotels kan je even goed westers eten als Japans. In een ryokan of wat meer afgelegen kom je zeker in contact met de lokale eetcultuur en die verschilt nogal van de onze. Er is altijd water aan tafel en de rijst zal ook nooit ontbreken. Zelfs al heb je al meerdere schoteltjes naar binnen gewerkt dan krijg je nog een grote kom rijst voorgezet.

Japan kent veel meer variatie dan Sushi. Dit kan je overal krijgen maar het zou zonde zijn om de rest van het aanbod dan te laten schieten. Noedels zijn er ook bijna altijd bij  en de diverse regio’s pakken uit met hun Ramen , een dunne noedel bouillon met groenten en vlees. Een miso soep komt zowel ’s morgens bij het ontbijt als op andere maaltijden. Zoet is bij het ontbijt niet aan de orde, zout en gepekeld daarentegen des te meer. Ook altijd aanwezig is Natto, gefermenteerde soyabonen die in een potje geserveerd worden een soort dradige substantie vormen.  Yakitori zijn dan weer spiesjes met kip of vlees meestal gegrild met een soyasaus eroverheen. Tempura , gefrituurde groenten , garnalen of bvb lotusbloem is dan vaak ook bijgerechtje, maar wordt ook als hoofdgerecht gebruikt. Sukiyaki is dan een kookpotje dat op tafel wordt geplaatst en waar noedels, chinese kool , rundsvlees en tofu in te pruttelen staan voor een vijftal minuten. Vanaf dan mag je beginnen uitvissen. Dan is er nog de teppanyaki waar de chef het eten voor je neus bereid, minder show dan in ons land , maar geraffineerd , dat wel. En vis, ’s morgens, ’s middags en ’s avonds, gekookt, gegrild, rauw, maar altijd is er vis. We hebben nog nooit zoveel rauwe vis gegeten als nu. Vandaag aten we voor het eerst in ons leven kwallen.

Thee krijg je overal en er zijn meerdere thees beschikbaar. Veelal maakt de chef zelf wel uit welke thee geserveerd wordt. Als je geen bonenthee lust dan heb je wel vaker pech. Japan is nu niet bepaald een land dat je direct glutenvrij zou kunnen maken.  Tofu is er ook in alle mogelijke gedaanten, gekleurd , gekookt, gebakken. En een gewoon eitje hebben we hier ook nog niet gehad, maar een eitje dat precies in laagjes is gebakken mag blijkbaar bij het ontbijtaanbod niet ontbreken. Het land heeft nooit grote vleeseters gekend en moest ook wachten tot de keizer in het geniep ook vlees begon te eten voor iedereen er ook kon aan beginnen. Koffie is er ook, maar zowel op de vraag naar koffie of thee krijg je de vraag of die koud moet zijn of warm moet zijn.

Het aanbod op tafel wordt altijd in diverse potjes, schoteltjes opgediend. Het is niet vreemd wanneer je maaltijd zo’n 15 verschillende potjes en schoteltjes telt. Afwasser moet hier een eervol beroep zijn. Het presenteren is ook een kunst. De schotels zijn mooi versiert en een plaatje. Vaak zijn er bladeren of ander groen te vinden, dat je ook mag proeven en opeten. Zeewier is altijd een ingrediënt dat er bij hoort zoals bij ons zout en peper.  Sausjes mag je ook vaak zelf maken, wat Wasabi, wat soyasaus, zelfs mosterdmayonnaise zitten in het aanbod.

Drinken bij het eten is in hoofdzaak water of thee maar je kan ook een biertje krijgen van eigen bodem. Best lekker Asahi, Kirin zijn gekende merken. Een flesje Sake wijn past ook wel bij de maaltijd.

Bij gebakjes vind je als zoete vulling ook vaak Anpan, een rode-bonen-pasta. Zitten er rozijnen in het gebak? dan zitten er ook veel in. Pudding is vaak wat gelei-achtig en tapioca ijsjes en – drankjes gaan hier vlotjes over de toonbank.

En dan zijn er nog de overal aanwezige Vending machines. Je vindt ze langs de straat, in stations, in hotels. Het moeten er miljoenen zijn. Overal vindt je er allerlei drankjes in en in dat aanbod is het niet zo makkelijk om een flesje gewoon water te vinden, te meer dat alles in het Japans aangeduid is. Je betaalt met munten. Wat koel moet zijn is lekker fris en wat warm moet zijn is dan ook warm. Je kan dus een koele pint kopen aan zo’n Vending machine, maar even goed een warme koffie!

Hebben we nu alles al verteld over eten en drinken, zeker niet, maar het is wel hetgeen dat wij allemaal hebben meegemaakt, denken we. En nu mogen jullie eens meekijken.

Sushi dish with pickeled vegetables and eggs in layers
Miso soup, rice and tempura shrimp
A raw fish dish with the mostard mayo
sake on the rocks
Shrimp, tuna, mackerel, squid and the wasabi (green)
Nice presentation of grilled shrimp
Having dinner in a traditional Japanese hotel, is in uniform
Count the dishes and mark the Sukiyaki (left and right), needs to cook for 5 minutes
uniyagi, grilled sweetwater eel
Don’t think the carots grow like this 😉
Sukiyaki
Sake and raw tuna
And a local beer
a veggie tempura
Don’t remember what it was, but next picture is the menu
Have a look, that was dinner
Desert with the one grape
Teppanyaki
The popular Vending machines
The used advertising for a restaurant. You don’t have to know the words , just point.
This is a new way to eat an orange, sqeezed trough a hole in the orange
Eating in a restaurant goes fast , so you can wait in line outside
A lunch take away
Inside a coffee and patisserie shop

20191003

Rugby time, vandaag speelt Ierland tegen  Rusland in de stad Kobe.  Het is een regendag. Nog mooi weer bij ons vertrek uit Nara, maar bij aankomst in Kobe ziet het er al slecht uit en eenmaal op weg naar het stadion regent het en blijft het ook regenen. Tot nu toe hebben we blijkbaar geluk gehad met het weer, want nu doet het er toch goed aan door. We zitten dichtbij het stadion en dat betekent dat we sneller dan voorzien ter plekke zijn. We zijn niet de enigen en de voorbereiding door de vele vrijwilligers zijn druk bezig. Het stadion gaat pas open om 17.15 en geen minuut eerder. Ook de animatie rondom het stadion start pas een uurtje vroeger. We hebben ons dan maar een plekje gezocht waar we aan de babbel zijn geraakt met enkel Ieren uit Wexford en een koppel dat net buiten Tokyo woont en bestaat uit een Ier die met een Japanse trouwde en daar nu al 30 jaar Engelse les geeft. Volgens de man wordt het Engels steeds meer aangeleerd, maar ofwel zijn de leerlingen geïnteresseerd of helemaal niet. Indien niet dan bakken ze er ook na jaren niets van. Zijn ze dat wel dan spreken ze een behoorlijk mondje Engels. We ervaren dat ook wel. Van jongeren hebben we de verwachting dat ze wat inspanning zouden doen, maar er zijn er heel wat die evenveel Engels kunnen als wij Japans.

De man vertelde ons ook dat er een culturele samenhang is tussen Ierland en Japan, vooral door wederzijdse interesse in literatuur als  zang. De Japanners zongen heel technisch , maar zonder ‘hart’ en dat hebben ze van de Ieren geleerd, het is een Ier die het zegt.  De jongeren uit Wexford zijn naar Japan gekomen voor de World Cup en hebben de smaak voor Japan te pakken. Ze zijn hier voor nog geen 2 weken en zien dus maar een paar wedstrijden, maar komen zeker nog terug. Een van de jongste supporters is ook van de partij. Sean is 3 maand oud en is met pappa en mamma meegekomen naar de wedstrijd. De baby mag overal mee op de foto.  Vanuit onze schuilplaats voor de regen zien we de vrijwilligers hun post bemannen. Een oudere heer moet in zijn plastiek zak op zoek naar zijn regenjas terwijl het erg begint te regenen. Ik loop vlug naar de man met mijn paraplu en zorg dat hij in de droogte zijn regenjas kan aantrekken. Ondertussen scandeert het achtergrondkoor IRELAND IRELAND. De man trilt van de emotie en ik krijg 10 keer arigato, arigato, arigato,.. . Leuk moment.

In het stadion is het volop ambiance. Deze keer geen oppositie van een sterkere supportersgroep zoals in Shizuoka (Japan). Russen zijn er wel, maar klein in aantal en ook weer leuk uitgedost. Het maakt dat iedereen met hen op de foto wil. De supporters hebben amper tijd om naar de wedstrijd te kijken. Het loopt goed ondanks de vele slechte bal handelingen en de Ieren halen de volle buit binnen. Nog 1 wedstrijd te gaan en dan zit het er op voor de poule wedstrijden. Nog alle kansen om als eerste of tweede te eindigen en naar de kwartfinales te gaan. Zoals het stilaan de gewoonte is gaat alles vloeiend om weer in het hotel te geraken. Ondertussen wel bijna middernacht, maar morgen moeten we er niet vroeg uit, gelukkig.

Due to often crowded subways, some of the wagons are reserved for women only
Kobe is also a bikers city
Even outside you have seperated smoking areas
A railway track above the busy traffic
Men in green on their way to the stadium
Everywhere you are in the city, just follow the signs
Every city has its own type of manhole covers
Yep it’s today and we’re here!
And it’s a rainy day
Who’s next to lift the Web Ellis Cup?
Proud to be Irish or kind of…
The back streets at the Kobe stadium
A little dripping flower
The Wexford gang and little Sean (3 months old)
Even green umbrellas!
Wellcoming animation in the stadium
Irish aiming to get on TV
The Russians in their outfit
His name must be Vladimir
Conway on his way to a try
And Saint Patrick converting a Russian
And another try for Conway
Do you remember the Irish Samourai we met in Tokyo?
Where ever there’s a bit of space you find a vending machine
On our way to the Kobe Sannomiya station

20191002

We verbleven dus in een Shubuku, dat is de naam voor een tempel die logies biedt aan reizigers. Onze Shubuku is de Sonji-in en is gelegen naast de grote Kongobuji tempel die het hoofdkwartier is van het Shingon Boedhisme in Koyasan. Het verblijf doet in eerste instantie wat vreemd aan omdat je iets verwacht van een soort gastenverblijf , maar je wordt meteen ondergedompeld in de etiquette en gewoontes van de boedhistische monniken. Je wordt verwelkomt en mag onmiddellijk je schoenen achterlaten, je wordt het salon binnengeleid en wacht… . Je krijgt een kleine rondleiding waar het al duidelijk wordt gemaakt waar en wanneer je aan tafel wordt verwacht. De poorten van de tempel sluiten om 21 uur en er is geen nachtportier.   De kamers zijn ruim en hebben een tatami vloer. Tijdens het avond-eten zal een monnik ons bedden komen opmaken. We slapen vannacht op een fouton. Mogelijks een beetje hard, maar we passen dat wel aan indien nodig.

In de rondleiding zit ook een rondleiding in de gebedszaal waar je vriendelijk wordt uitgenodigd om ’s morgens om 6 u de gebedsdienst mee te maken. De dienst duurt een uur en is een aaneenschakeling van murmelende gebeden en zang (de sutras) van de monniken die over een bijzonder goede ademhalingstechniek beschikken. Na de dienst maakt de priester voorganger nog ruim de tijd voor een ‘kleine toespraak’ die wel een dik kwartier duurt. Wij begrijpen er niets van, maar de Japanse gasten die de dienst bijwonen luisteren gespannen naar de toespraak. Als sfeer is het een ervaring die je opdoet. De ritmische herhalingen van de gezangen voelen eindeloos aan. De stoelen waren een beetje hard, maar wij moesten tenminste niet op onze knieën zitten zoals de monniken. Enkelen zouden zeker niet meer recht geraakt zijn. 

Nu ja de beloning komt achteraf met een Japans ontbijt, wat ongewoon voor ons maar best smaakvol, helemaal niet zoet en met wat gepekelde ingrediënten toegevoegd, glutenrijk en de traditionele tofu samen met wat wilde seizoens planten zoals bladeren die wij niet in onze voeding vinden.

De morgen ronden we af met een bezoek aan de Kongobu-ji hoofdtempel waar we helaas van binnen geen foto’s mogen nemen. De tuinen zijn wel zen-tuinen met stenen waarrond in een strak patroon een motief in het grint is getekend. De Kogobu-ji tempel is niet alleen de hoofdtempel van Koyasan, maar ook de hoofdtempel van meer dan 4000 tempels van deze boedhistische strekking in de wereld.

Het Danjo Goran complex wilden we dan ook nog eens bij klaarlichte dag zien. Het is er één en al bedrijvigheid van pelgrims die allen een speciaal pakje aan hebben. Ze volgen diensten in verscheidene locaties en er zijn zelfs preken die buiten worden gehouden en hoorbaar zijn voor iedere bezoeker. Monniken komen voorbij en lopen van de ene ceremonie naar de ander. Het complex bestaat uit een dertigtal gebouwen. Ook het oudste tempelgebouw van Japan zou hier staan en is nu werelderfgoed. 

Hoewel Koyasan een afgelegen plek is raken we heel vlot weg om onze reis verder te zetten in Nara. Nara , de eerste ‘hoofdstad ‘ van Japan. De eerste naam was Heijo-kyo: burcht van vrede. De periode dat Nara de hoofdzetel was van het land wordt in de geschiedenis ook de Nara-periode genoemd waar ook een stevige basis werd gelegd voor het boedhisme. Overblijfselen hiervan zijn te vinden in het grote Nara-koen stadpark waar meer dan 1000 sika herten vrij in rondlopen. Deze herten kunnen makkelijk benaderd worden en worden door de bezoekers vertroeteld. De dieren steken ook zorgeloos de straten over en voeding zich in hoofdzaak met de hertenkoekjes die iedereen aan de winkelstandjes aankoopt en aan de herten verdeeld. Deze koekjes zijn ook meteen offergoederen want een hoogwaardigheidsbekleder zou eens een godheid hebben uitgenodigd, en die kwam op een wit hert.

Wij zijn ook nog de winkelstraten ingedoken en bezochten het lokale ambachtenmuseum waar enkele houtbewerkers aan het werk waren. In de kleinere straatjes vind je hier en daar ook nog wat andere nijverheden. Kleinere handelszaken die blijkbaar ook al jaren bestaan, te zien aan de ouderdom van de gebouwen. Een rijsthandel, een Sake producent, een houtbewerker,… . De kleinere straatjes zijn duidelijk de interessantste. Er is ook nog hier en daar een heiligdom, maar daar hebben we nu even voldoende van.  Door af te sluiten in Nara hebben we nu de drie hoofdsteden van Japan gezien. Nara, Kyoto en Tokyo.

Morgen is de sport weer aan de orde en gaan we naar de World Cup.

The zen stone garden at the Kongobuji Temple
Stone garden and trees and bushes
A tiny garden within the temple, a moment of rest and peace
The Aizen-do hall at Danjo Garan
The Kon-do hall in daylight
Small pagoda at Danjo Garan
Monks getting ready for a ceremony
The main gate to the Kongobuji Head temple
A view of the front of the Kongobuji Temple
Pelgrims in their typical outfit
The pelgrim mascot
Autumn is coming and the colours as well
A nice spot along the road
Torii and a bridge in red contrast with nature
Ritual dance performed in a temple ( photographer was allowed to take pictures!)
Picture of the inside of a temple, mark the tatami and the gold
Inside of another Shukubo
Cherry blossom stairs in a train station
A craftsgroup at work in the Nara Arts museum
One of the shopping streets in Nara
Rice merchant at work
Temple guard with little cords tied to its paws, protection gained
A Sake producer
Sika deer in between the crowd nearby Nara park
Nara park deer included
Our reporter trying an interview

20191001

Welkom in Koyasan, het centrum van het boedhisme. We zitten op 900m hoogte op een tussen vallei van 18km². De vallei is omgeven door 8 pieken van lagere bergen waardoor de vallei als het centraal gedeelte van een 8 bladige lotusbloem kan gezien worden. Overal vind je hier dan ook dit symbool terug.12 eeuwen terug werd de berg Koya uitverkoren door de monnik Kukai of zoals hij nu wordt genoemd Kobo Daishi als centrum van het Shingon Boedhisme die de vrede en het welzijn van het volk nastreeft. Kobo Daishi zou niet gestorven zijn, maar sinds de 10° eeuw geloofd men dat hij in een diepe meditatie in Okunoin voor de vrijheid van alle wezens blijft zorgen. Koyasan werd in 2004 als werelderfgoed erkend. Koyasan werd gesticht in 812 en is dus ondertussen meer dan 1200 jaar oud. De site ontstond op de overgang van de Nara periode naar de Heian periode. Ook de nakomelingen van de belangrijke Shoguns zijn hier begraven.
Mount Koya ligt in het Kii gebergte , wij waren daar al eerder  toen we in Kawayu Onsen verbleven , maar dan aan de oostzijde, nu zitten we ten westen. De weg naar Koya is lang en heel stijl. Zelfs de trein heeft een gedeelte tandradspoor nodig om er te geraken. Gezien dit altijd al een plaats voor pelgrims is geweest zijn er veel tempels. We hebben genoeg tempels gezien voor de rest van ons leven denken we. Koyasan kende in 1832  , 1812 tempels. Sommige tempels waren voorzien om ook pelgrims een verblijf te verschaffen . Door vernietiging ( brand) en samensmelting van kleinere tempels met grotere zijn er nu nog 117 tempels over in Koyasan. Van die 117 zijn er nog 52 die logies voorzien en wij zijn daar gelogeerd voor de komende nacht. Morgen betekent dit een  boedhistische ochtenddienst om 6 uur en vanavond een vegetarisch menu dat bijzonder in de smaak is gevallen.

Aan de overkant van de straat ligt het Danjo Garan complex, met een aantal tempels op een kleinere oppervlakte. Wij zijn dit ’s avonds gaan bezoeken. Het Danjo Garan complex is samen met het Okunoin  de belangrijkste plaats van Koyasan. Garan komt uit het Sanskriet en betekent een stille en besloten  plaats waar monniken kunnen trainen.

Het Okunoin is een aaneenschakeling van graven, mausolea. Nog nooit gezien in ons leven. Het is een begraafplaats en heilige plaats die ongeveer 2 km lang is en ook het mausoleum van Kobo Daishi bevat. Aan dit mausoleum  worden nog dagelijks 2 maal een maaltijd geofferd aan Kobo Daishi. De begraafplaats is omringd door torenhoge ceders die honderden jaren oud zijn. Er zijn graven en pagodes voor iedereen, van belangrijke figuren tot gewone mensen . Er zijn meer dan 200.000 graven op dit moment.

We konden het vandaag niet allemaal rond krijgen in één namiddag en morgen doen we er nog een stukje bij. Tot morgen.

Entering our ‘hotel’ at Koyasan, a Budhist Temple
The waiting room
The front yard
View from the room into the back yard
For those who’ cannot read it: it says Soji-in
The bell tower of the Kongobuji Temple
The entrance of the Koyasan Shingon-shu Buddhism, Headquarters temple
Into the Okunion, the big mausolea of Koyasan
2 km and 200.000 graves in one place
Special graves for the rich and the famous
Nature in the cimetary
And goes on and on
And in between the rich and famous, the ordinary human being
The whole graveyard is surrounded by cedar trees
Kukai or Gobo Daishi
Lanterns to lighten the path at night
The Konpon Daito Pagoda at he Danjo Garan Complex
The Shoro bellfry
Lanterns on the Kon-do hall
We did see the light and came home safely

20190930

Twee hoofdbrokken vandaag. Een fietstocht en een bezoek aan het station. Niets speciaals? Kyoto, zo wordt gezegd moet je eens met de fiets doen. Je komt in kleinere straatjes, je komt in buurten waar geen auto mag komen. En wanneer je dat doet met een gids als die van ons dan leer je meteen ook heel wat van deze stad en meteen ook van de geschiedenis van het land. Kyoto is heel lang de hoofdstad geweest van Japan en wil dat ook wel nog altijd een beetje blijven. Ze doen heel wat inspanningen om weer een culturele attractiepool te worden en veel Japanners komen ook heel graag naar Kyoto. Velen zijn ook piekfijn uitgedost om de bezienswaardigheden te bezoeken. Velen ook in traditionele kledij. Eerste plek waar we halt houden is de Higashi Hongan-ji. Het is de Oostelijke  Tempel van het Ware Woord, een ontzagwekkend houten complex van boedisme inslag. Sinds 2016 is de constructie helemaal gerestaureerd. Kerngedachte van deze tempel is : geniet van het leven. Doen we dus.

We rijden door een wirwar van straatjes en komen in de wijk Gion. Deze drukbezochte plek was vroeger volgebouwd met theehuizen die vermoeide pelgrims een rustpunt boden. Halverwege de 18° eeuw ontpopte Gion zich als een de uitgaanswijk bij uitstek waar bezoekers met zang en dans werden vermaakt en gelaafd. Geen wonder dat deze wijk ook de plaats bij uitstek is waar Geisha worden opgeleid. Geisha  is hier Geiko en wie nog in opleiding is onder de 20 jaar is een Maiko. Beiden zijn duidelijk te onderscheiden. De jongeren hebben een kleuriger kimono en vaak ook bloemen in hun haar. Voor een volleerde Geiko is de kledij vaak donker of zelfs zwart  en de hoofdtooi is heel sober. Ze zijn nog steeds in het wit  gepoederd in het gezicht en nemen hun ceremoniële functie serieus op. Het is niet eenvoudig om een plaats binnen te raken waar Geiko’s de ceremoniën leidden. Op je eentje raak je er niet binnen en moet je eigenlijk geïntroduceerd worden. Je kan nu ook een Geiko of Maiko huren, maar meestal zijn dat Chinese of Koreaanse dames die voor een aantal uren een kimono of Yukata huren. Je ziet al meteen een duidelijk verschil. De echte Geiko of Maiko zal gewoon voorbijstappen  en helemaal niet poseren. Nog een weetje, de witte gezichten dateren nog van de tijd dat de ceremonies nog met kaarslicht als enige bron van verlichting doorgingen. Het witte gezicht was dan veel opvallender  dan de andere gezichten.

De opleiding is heel intensief: het lopen, het Engels, de kleed- en visagie etiquette, het dansen , het zingen, de houding, de kunst van het serveren, fileren ,…. De opleiding duurt 5 jaar. Er zijn 5 opleidingscentra voor Geiko’s in Kyoto, wat meteen meegeeft dat dit hier een belangrijke opleiding is.  In de Gion wijk lopen veel mensen rond in klederdracht. Foto’s worden er volop genomen: ik ben in Kyoto geweest!!  We reden door het Maruyama park dat druk bezocht wordt en aansluit aan de Ryozen Kwannon Temple. Het park staat in de lente vol met kersenbloesems en dan is het hier koppen lopen en komen er ook mensen van vroeg in de morgen plaats voorbehouden voor de familie.

We gaan naar de Heian Jingu Tempel. De Torii is hier 24 meter hoog. De tempel is vrij jong en werd pas gebouwd in 1895 ter gelegenheid van het 1100 jarig bestaan van de stad. Eigen aan de tempel is dat hij zich ook leent tot evenementen . Zo worden er concerten gegeven en zijn er soms groeps yoga sessies van wel honderden mensen. We werden ook nog uitgelegd wat die touwen en papieren zigzag ornamenten betekenen bij het binnengaan van een tempel. Het dwarse touw dat bovenaan boven de tempel toegang hangt betekent de oogst van de rijst , het basisvoedsel sinds eeuwen van de Japanner. De touwen die in floshen naar beneden hangen zijn de regen en de papieren zigzag is de bliksem. Alles in teken dus van voorspoed en een goede oogst . op zich dan weer de garantie van een goed verder leven. De ornamenten zijn meteen ook een aangeven van : hier begint het sacrale gedeelte.

We keerden terug langs de rivier , de Kamogawa. Langs de rivier komen we voorbij de Pontochi Dori, de straat met heel wat restaurants die achteraan een terras hebben dat uitgeeft op de rivier. Nu op de middag is het er ook al druk. Alles bij mekaar een leuke manier om Kyoto te bezoeken; Het fietsen gaat uitstekend hoewel het toch wel uitkijken is in een stad waar fietspaden redelijk onbekend zijn. Veel op en neer klimmen is er niet en de fietsen bollen uitstekend.

Het station van Kyoto dan is ontworpen door Hiroshi Hara, een autoriteit in de Japanse architectuur. Het station is een groot complex met allerhande voorzieningen en natuurlijk de functie van de het vervoer via de spoorweg. Alle  belangrijke lijnen komen er voorbij. Het bouwwerk is 27 m breed, 40m hoog en 470 meter lang. Op de elfde verdieping vind je een zen-tuin met uitzicht op de stad. Er is een glazen dak dat zowel open als dicht is. Iets typisch in de Japans cultuur. De bescheidenheid van de japanner die je niet aankijkt , maar toch alles heeft gezien. De inkom van en restaurant die met doeken tot halverwege de ingang afgeschermd is, maar waar je toch de open deur hebt die je welkom heet.   Heel aparte structuur van een gebouw dat eigenlijk bijzonder functioneel in mekaar zit. Het halfopen dak wil ook de lucht van Kyoto aan de bezoeker tonen en het hele concept is als een wieg ontworpen waar de reiziger op zijn reis zich telkens weer opnieuw laat herboren worden.   Op de bovenste verdiepingen moeten tientallen restaurants te vinden zijn . We hebben ze niet allemaal geteld maar aan vele restaurants zitten wachtrijen met klanten die wachten op een vrij plaatsje.  Wij vonden een plekje helemaal bovenaan op de elfde verdieping. Je kan er naartoe met de roltrap , maar ook met de trap. De trap is uitgerust met honderden led lichtjes die een spektakel zijn als het valavond wordt. Ook aan die animatie is gedacht. Hopelijk geven de foto’s iets van dit bijzondere gebouw weer.

The Higashi Hongan-ji temple, one of the most visited temples in Kyoto
The bikers in the narrow streets of Kyoto
And visiting the back street
The old tea houses and the lanterns marken the Geisha area
On the houses the little statues that protect everyone from evil
The Gion region in Yasaka dori with the Pagoda in the background
Visitors who can tell : we’ve been in Kyoto
The Pagoda area, with little shops
A lot of people fully dresseqd up
A rental Maiko, not the real one!
Dressed up fr the pre -marriage pictures, mark the hat of the bride!
Entering Maruyuma park
Beautiful narrow streets in the Gion area
And this is a posing couple at the wedding day
The Torii before entering the Heian Jingu Shrine
The Heian jingu shrine
The rope on top is the rice crop, the tossels are the rain and the zigzag paper is the lightning
Ornaments at the shrine
Pick a fortune note, if it’s a bad one , tie it to a tree
On the way back along the Kamogawa river
The terraces along the river of the restaurants in Pontocho dori
Kyoto tower , view from the station entrance
Busy Kyoto station
The ceiling structure all in glass
Look up and see the sky
The open roof
View from above , 11th floor
Zen garden on top of the station
The stairs in Kyoto station
View from the 4th floor
The led animation on the stairs

20190929

We zijn in Kyoto. Het is een van de favoriete steden van Japan. Kyoto is ooit de oude hoofdstad van Japan geweest. Er zijn al meer dan duizend boedhistentempels . De beste manier om Kyoto te ontdekken blijkt een ritje met de fiets te zijn. Dat doen we morgen zeker. Vandaag willen we wat van het oude Kyoto meepikken en zijn dus na aankomst naar het Noji-jo kasteel getrokken. Er was een nieuwe militaire macht aan het bewind gekomen in de persoon van shogun Ieyasu Tokugawa. Het bkasteel kreeg dikke muren en wachttorens en kostbare decoraties. De beschilderde kamerschermen zijn nu allemaal in bewaring maar de replica’s tonen op zich heel duidelijk de macht en rijkdom van deze shogun. Zelf kwam hij er zelden en er is daar nooit strijd geleverd.

Het kasteel werd afgewerkt in 1603nadat Japan werd verenigd tot 1 rijk. De regering die werd opgericht hield 15 generaties stand en was een van de langste periodes van stabiliteit en voorspoed in de Japanse geschiedenis. De 15° Shogun Tokugawa Yoshinobu gaf de politieke controle terug aan de keizer en dit luidde meteen het beging in van de Meiji periode waar ook nog de huidige keizer van afstamd. Het was ook het moment dat japan zich opende oor een moderne democratie en het feodale tijdperk achter zich liet.

Het kasteel is niet het meest majestueuze in zijn soort, maar zeker één van de belangrijkste plaatsen van het Shogun tijdperk. In de Meiji pereiode werd het kasteel een keizerlijke villa. In 1994 wordt het kasteel erkend als een Unesco erfgoed. Vanaf 2011 ondergaat het kasteel minutieuze restauratie die ook nu nog volop aan de gang is.

De binnenkant van het kasteel mag niet gefotografeerd worden en daar houden we ons dan ook aan. De omgeving echter mag je ook niet zomaar laten voorbij gaan. Wat wel op foto mag hebben we voor jullie dan ook gedaan. Kyoto als eerste kennismaking is al geslaagd. We reiden met de Hop On/ Hop off bus en de metro. Zo raak je overal , op alle belangrijke plaatsen van Kyoto. Benieuwd wat de fietstocht van morgen zal brengen.

A very busy tourist information desk in Kyoto
A watch tower of the Nijo-jo castle
The entrance of the Nijo-Jo
The Ninomaru-goten Palace
Mark the chrysantumum flower (16 petals), it marks the imperial presence
Front of the palace
The other side of the entrance
First glimpse of the garden
Japanese style and reflections everywhere
Stones , ponds and bridges
It’s all in it’s place, how it should be
Trees can be beautiful ,but stones as well
Ornaments on the roof
The wall and the ditch round the Honmaru-goten Palace
Entrance of the Honmaru-goten Palace
Old trees, old statues, old stones, …
View on top of the watchtower with Kyoto in the background
The base of the keep tower
The Honmaru West Bridge
Small and beautiful
Koun-tei in the Seiryu-en garden
Suddenly felt a bit Polynesian
Castle closes at 4 PM
Neon Kyoto

20190928

Deze namiddag speelt Ierland tegen gastland Japan. Ierland mag dan wel een team zijn met heel wat supporters en heel veel zang talent, maar tegen het Japanse thuispubliek moeten ze het wel afleggen.  Het stadion ligt op een uur treinen van Shizuoka , maar heet nog altijd Shizuoka stadion. De trein zit al volgepakt met Japanse en Ierse supporters. Volle traphallen en de sfeer zit er al hellemaal in. De Japanners iets rustiger dan de Ieren die al goed bezig zijn aan de sixpacks  met lokale bieren. Het helpt de sfeer wat luidruchtiger maken.

Bij aankomst in het lokale Aino worden we begroet door de lokale traditionele groepen. Het zijn een soort draagbare mini-huisjes waarin kodo drummers het ritme aangeven samen met dwarsfluitspelers. Zeer aangenaam geluid en een warm welkom. Rondom ons zien we de traditionele verbroederingen tussen supporters van beide teams. Ieren met Japanse bandana’s en Japanners met groene outfits. Het wordt alvast een wedstrijd waar er ambiance tussen de supporters zal zijn.  De rugby wedstrijden worden gesponsord door Heineken en zij laten dan ook geen andere biermerken toe. Buiten de weg naar het stadion ( wandeling van een 20 minuten ) doen de supermarkten dan ook gouden zaken. Eén ervan verkoopt Guinness en is dan ook in een oogwenk uitverkocht.

Onderweg zijn er straatartiesten die hun kunnen demonstreren, tot groot jolijt van de toeschouwers. Japanners reageren altijd enthousiast op zoiets, Europeanen zijn veel meer afwachtend. Wie zegt er dat Japanners gereserveerd zijn? Beleefd tot bijna overdrijven toe, maar in feite is dit een pure vorm van respect voor de ander. Maar met applaus, oh! en ah! zijn ze direct klaar. Overal kan je foto’s laten maken met een World Cup kader. Je krijg een plannetje in de handen geduwd waardoor je perfect weet waar je naar toe moet. Wat verder staan iemand plastiek zakken uit te delen want ze willen niet dat er vuilnis achter blijft in het stadion. Het is plastic, maar het is achteraf wel een proper stadion.

Tijdens de wedstrijd is het duidelijk dat de Japanners het luidruchtigst zijn. Ze reageren ook direct vanaf het moment dat iemand van hun spelers de bal heeft. Het enthousiasme is groot, zelfs als de Ieren met twee tries voor staan , blijven ze er volle bak voor gaan. Aan de rust is de stand 12-9 en wie de bovenhand heeft is onduidelijk. De Ieren hebben een flinke kluif aan een sterk gemotiveerd Japan dat op zijn wereldbeker wil schitteren. De tweede helft blijft hard gaan voor beide partijen. Japan haalt het ten slotte en de Ieren moeten tevreden zijn met 1 punt omdat ze met 7 punten verschil of minder verliezen. Het punt kan veel betekenen in de eindafrekening.

De weg terug is altijd druk, maar alles is weer piekfijn geregeld in no-time staan we aan het station en er zijn voldoende treinen om iedereen weer op zijn logies te brengen. Efficiëntie verbeterd nog per wedstrijd. Kan het eigenlijk nog beter, vragen we ons af? De Ieren zullen iets vroeger thuis geweest zijn dan naar gewoonte en de Japanners, die vallen gewoon in slaap op de trein alsof  de adrenaline reeds is uitgewerkt. Morgen zullen ze echter wel met velen in hun supporterstruitjes op straat rondlopen en dat hebben ze verdiend.

waiting for the train and a sixpack on the side
A very refined outfit for an Irish supporter
Stairs loaded with fans
Welcome to the Shizuoka Rugby Happening
The presence of the local folklore
Everybody on their way to the fanzone
The Kodo drum wagons
The real mix: Japanese with an Irish flavour: Guiness is good for you!
Street acting with enthousiastic public
Go Rugby!!
Picture time before entering the stadium
They say cheese, we learned them to say Sushi!
Presentation of local folklore
One of the tiny houses that are carried around on the second week of October
Freightening or enthousiastic, who knows!
It’s a sold out!
And the Japanese enthousiasm on a YMCA version
Going for victory
Sunset at the Shizuoka Stadium
The fireworks after the game
Celebrating the victory on a Japanese way

20190927

Vroege ochtend en in de regen. Niet erg, maar de wolken hangen tussen de bergen. Het heeft iets moois zelfs al is het bewolkt. We rijden naar Shizuoka en dat betekent bus, trein en Shinkansen. Met een bento-box ( ontbijt uit een doosje) waren we op weg. Bij het station van Shingu hebben we op een bankje zitten ontbijten . niet lang , want een roofvogel had zomaar één van onze broodjes weg gegraaid. Niets gevoeld , alleen een zuchtje wind, maar het broodje was weg.

Onderweg weer die weg langs de kust waar we meerdere keren door de tunnels rijden. Het weer klaarde wat op en we konden genieten van het rurale Japan. Hier en daar rijstvelden en ook theevelden. De huizen in Japanse stijl blijven we mooi vinden. Bij het naderen van de grootsteden valt het op hoe dichtbevolkt dit land wel is en hoe industrieel dit land ook is. Veel regio’s met petrochemie langs onze weg.

Geef ons maar het platteland, lijkt ons veel interessanter. De gemiddelde japanner blijft vevenwel even fier op zijn grootsteden. Shizuoka is er ook zo een. Het gebied staat bekend om zijn culinair toerisme. Wij zijn alternatief gaan uit eten in een soort fast food restaurant. Ramen wilden we en dat bestel je via een pc met prentjes aan de deur bij het binnenkomen. Je betaalt en krijgt ticketjes in de plaats. Daarna kan je binnen. Aan een tafeltje wacht je dan amper een kleine 10 minuten en daar is je maaltijd. Lekker en snel, goede zaak want naast het restaurant is er een Sake uitbating. Daar moeten we ook nog eens induiken. We proefden een 4 tal Sake wijnen uit de regio Shizuoka. De streek kent 27 producenten van Sake. te veel voor 1 avond, dat wel.

Clouds rolling into the mountains
The village of Kawaya Onsen
Take notice that this clock doesn’t work properly
This bird of pray got my sandwich
Yatagarasu drawing by kids
Rainy beach along the coast line of the Kii mountains
Japanese gardening
The rice fields along the road
A deep river that runs underneath our feet
And this is a field of tea plants
The crew man of the train took pictures of Europeans on the Shinkansen
Relaxing on the speed train , c’est la vie
Sunset in Shizuoka
Sake time!!
For those who can read, it’s local and it’s good!

20190926

Hongu, Kumano Hongu Taisha, Yagatarasu, Oyonohara, voor ons onwetenden zijn dit onbekende plaatsen. Voor de wanddeladepten die grote projecten niet schuwen zoals een tocht naar Compostella is dit dé plek voor de wandelaar op de Kumano Kodo. Hongu is de stad en is ook verbroederd met Santiago (Compostella).

We wilden er meer van weten en deden ook een stukje van de Kumano. Een deeltje Dainichi-goe en een deeltje van de Nakahechi route. Stel je daarbij niet te veel voor qua afstand. Het was een drukkend warme dag en die pelgrimswegen gaan gewoon heel stijl omhoog langs zeer onregelmatige trapgedeeltes en bospaden waar de boomwortels de trappen vormen. Lastig maar mooi rondom rond. We wandelden tussen eeuwenpoude cerderbossen, heel impressionant allemaal.

De Yatamarasu is een kraai met drie poten. drie komt in alle mytisch verhalen voor en hier hebben ze daar dan ook een verschillende uitleg voor. Voor de enen verwijzen de drie poten naar de drie Kumano clans uit de streek: Ui, Suzuki en Enomoto. Voor de Shinto betekenen ze wijsheid, vrijwilligheid en waarde. er is ook nog een andere Shinto versie die de drie poten ziet als: de aarde, de hemel en de mensheid.

Een kraai is meestal een boodschapper van onheil in vele mythes, maar het is ook een gids die de weg wijst omwille van zijn gave voor richting. ook in andere legendes is de kraai vaak terug te vinden. Denken we maar aan de kraaien die op Odin zijn schouders zaten en die de deugden : denken en herinnering hadden. Als we ons at goed herinneren waren hun namen zoiets als Heugie en Meugie . We vinden die namen nog terug in heug en meug en ook nog in ‘geheugen’. Odin zond zijn kraaien uit om hem op de hoogte te houden van wat er aan de hand was in het land. In het oude Griekenland was de kraai het symbool van de god Apollo. En was het geen kraai die het vuur bij de mensen bracht?

Er zijn ook symbolen terug te vinden op de gebouwen die doen denken aan Keltische symbolen , zelfs bijna identiek zijn. In de Keltische wereld zijn ze het symbool van de wederkerigheid van het leven. Hier zijn ze het symbool van :wijsheid, moed en vergeving. toch verbazend dat deze mythes en legendes over de hele wereld verspreid geraakt zijn met verwante verhalen en symboliek.

De regio is omgeven door prachtige natuur. Geen wonder datg dit meteen ook weer een plek is waar de Shinto barst van de heilige plaatsen zoals de Kumano Hongu Taisha en de Oyunohara. De eerste plek is een heropbouw van de weggespoelde tweede plek maar beide plaatsen zijn heilig gebleven. Op de wandeling (klim) zagen we ook af en toe een Oji, kleine haltes die bescherming en rust betekenden voor de pelgrims. Ze herbergen de kindgoden. Ze zouden origineel geplaatst zijn door de Yamabushi asceten die vroeger de gidsen waren die de pelgrims begeleidden.

We bezochten ook nog het lokale museum. Hier pakken ze wel uit met tekeningen van de omgeving vanuit de 13° eeuw en bvb een dagboek dat dateert van de 11°eeuw. Op z’n Japans zeer objectief beschrijf van een vijftig jaar en daardoor één van de beste historische weergaves die er bestaan in Japan.

Zo, morgen is het een reisdag en dat zal wat minder lastig zijn dan vandaag.

Our homestay in Kawaru Onsen
The Onsen by the riverside (40°C)
View from our rear window
The reporters perspective
The shrine that protects the women
The travelling duo in front of Oyunohara
Wisdom, Courage and Mercy
Oji , rest and protection along the Kumano Kodo
An entrance at one of the departure area for the Kumano Kodo
Yatamarasu, the mythic crow
Temple guards
Kumano Hongu Taisha , the central shrine
The left of the Kumano Hongu Taisha
The next challenge for professional hikers
Kumano Kodo directions
The Kumano Kodo, enjoy!
Here you never go as the crow flies
The world heritage center at Hongu
Rice with a ladybird
A dragon fountain
A big lane in the cedar forest
Flowers along the road
Another beauty
Colours almost like a poppy field
Japanese architecture at the heritage center
A Japanese couple, we meet three times allready, don’t understand a word, but it’s always big fun
Old diary dated 1080-1130
And this is a bus stop!
Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag